دست های ما

دست هامان را در باد رها کنیم
شاید
این دست های پیر
بتوانند
از درخت
گیلاس بچینند
شاید
از سرگردانی رها شویم
و
به دنبال پروانه ها
در باد بدویم
هرچه بود آرزو بود
که رخ نداد
فقط
دست های ما در اتفاقات
آلوده شد
آن قدر آلوده
که ما از نگاه کردن به آن ها
هراس داشتیم
با دست های آلوده
از پله های اظطراری
بالا رفتیم
که شاید
ثانیه ای خود را فراموش کنیم
شب از ما می گریخت
به صبح نزدیک می شدیم
در میدان شهر
به دنبال کبریت روشنی بودیم
که سیگارهای نم گرفته و بدبو را
روشن کنیم.

احمدرضا احمدی